Ҷойҳои таърихӣ

Тоҷикистон бо беҳамтоии худ сайёҳони зиёдеро аз тамоми ҷаҳон ҷалб мекунад. Илова ба манзараи тамаддунҳои қадим, сайёҳон барои манзараҳои зебои табиати бокира меоянд.

Тоҷикистон як давлати бостонии Осиёи Миёна мебошад, ки зиёда аз 90% он дар доманакӯҳҳо ва кӯҳҳо ҷойгир аст. Ин табиат ва манзараҳои аҷиби кӯҳҳои Помир, Тиёншон ва Фан, ки сарвати асосии кишвар мебошанд.

Пойтахт дар шаҳри Душанбе ҷойгир аст, дуюмин шаҳри кишвар Хуҷанди қадимист. Дар Тоҷикистон машҳуртарин шаҳрҳои қадимаи Қӯрғонтеппа (Бохтар), Истаравшан ва Панҷакент мебошанд. Шаҳрҳои асримиёнагӣ Ҳисор, Кӯлоб ва Хоруғ маъмуланд. Ин шаҳрҳо бо ёдгориҳои беназири таърих ва фарҳанг пур шудаанд: масҷидҳо ва мақбараҳо, музейҳо ва ҳафриётҳо, мақбараҳо ва нуқтаҳои аҳолинишин.

Баъзе аз онҳо ҳамчун Сомонаҳои мероси ҷаҳонӣ номбар карда шудаанд. Дар асрҳои миёна “Роҳи Бузурги Абрешим” ин ҷо давидааст. Инчунин дар кишвар бисёр санаторияҳо ва осоишгоҳҳо дар боғҳои табиӣ, мамнӯъгоҳҳо ё дар наздикии кӯлҳо ва чашмаҳои маъданӣ ҷойгиранд.

Leave a comment