Фарҳанг

Фарҳанги халқи тоҷик ба қадимтаринҳо бармегардад. Тоҷикон то имрӯз аксарияти анъанаҳо, тамаддунҳоеро, ки ҳанӯз ба тарзи ҳаёти муосир ҳамроҳанд, нигоҳ доштанд. Агар Шумо ба таърих назар кунед, Тоҷикон таърихи худро аз асри 1 ум пешкаш менамоянд. Яке аз маҳалҳои шавқовартарини тамошобоб ин Панҷакенти бостонӣ мебошад. Археологҳо аз ин мавзеъ биноҳои истиқоматӣ ва фарҳанги сохтмонӣ, рангубори ҳайкалҳоро пайдо намуданд, ки ба асрҳои 7 ва 8 таълуқ доранд. Таркибҳои меъмории ин шаҳр тибқи назари олимон дар байни шаҳрҳои дигари Осиё дида намешавад. Тоҷикон ҳамчун ҳунарманд бо ҳунарҳои сафолӣ шинохта мешуданд. Дар шаҳрҳо ва водиҳо, мардон ба истеҳсоли ашёҳои сафолӣ ва кӯза машғул буданд. Дар минтақаҳои кӯҳи аз ашёҳои сафоли истифода намекарданд, ва занон ба сохтани ашёҳои кулолӣ машғул мешуданд. То кунун баъзе аз ин ҳунарҳо аз насл ба насл боқи мондааст. Гӯшаҳои беназир ва рангин, намоишҳо ва ороишҳо дар намоишгоҳҳои санъати тасвирии Душанбе намоиш дода шудаанд ва ҳоло имрӯз ин далели намунавии қадимтарин мебошад

Leave a comment